Overdag, wanneer bestuurders een tunnel inrijden vanuit een fel verlichte omgeving, is de buitenverlichting veel sterker dan binnen. Hierdoor kunnen hun ogen zich niet direct aanpassen en lijkt de tunnelingang een donker 'gat', waardoor het onmogelijk is om details zoals obstakels en langzaam rijdende voertuigen te onderscheiden. Dit vormt het meest kritieke en gevaarlijke probleem bij de ingang.

Om het "zwarte gat-effect" tegen te gaan, moet er in de entreezone een extreem hoge lichtsterkte worden toegepast. Dit betekent dat er een groot aantal krachtige lampen moet worden geïnstalleerd, wat resulteert in een extreem hoog energieverbruik en enorme operationele kosten.

De helderheid van het natuurlijke licht buiten de tunnel varieert met de tijd, het weer en het seizoen. Bovendien vereisen hogere voertuigsnelheden een vloeiendere overgang in helderheid, wat hogere eisen stelt aan het ontwerp van de verlichting bij de ingang. Ook moet verblinding worden beperkt om nieuwe veiligheidsrisico's te voorkomen.

Lampen van lage kwaliteit of traditionele lampen vertonen een sterke afname van de lichtopbrengst, waarbij de helderheid na verloop van tijd aanzienlijk daalt. Kleurtemperatuurafwijkingen leiden tot inconsistente lichtkleuren langs de weg, wat het visuele comfort en de veiligheid beïnvloedt. Onlogische lichtverdelingshoeken resulteren bovendien in een lage uniformiteit van de tunnelverlichting.

De incompatibiliteit tussen apparatuur en protocollen van verschillende merken en generaties maakt het aanpassen van bestaande tunnelverlichting lastig. Bovendien is intelligente verlichting duur en vereist een hoge initiële investering. Daarnaast is er de uitdaging van interoperabiliteit tussen het verlichtingssysteem en andere systemen, zoals transport- en beveiligingssystemen.

Het menselijk oog heeft een aanpassingsperiode nodig bij de overgang van licht naar donker. Deze overgangsperiode is de overgang van het lichtveld naar het donkerveld. Deze fysiologische vertraging is de belangrijkste oorzaak van veiligheidsincidenten.

Als de helderheidsverandering in het overgangsgedeelte niet continu en geleidelijk verloopt, maar duidelijke sprongen of stappen vertoont, zal de bestuurder zijn ogen frequent moeten bijstellen, wat leidt tot verhoogde visuele vermoeidheid en onzekerheid.

Om een ​​gelijkmatige verlichting op de weg te garanderen, moeten lampen op een bepaalde manier geplaatst en gerangschikt worden. Als de lichtverdeling echter slecht is ontworpen of de lampen onder een ongeschikte hoek zijn gemonteerd, kunnen ze gemakkelijk rechtstreeks in de ogen van de bestuurder schijnen, wat verblinding of hinderlijke reflecties kan veroorzaken en daardoor het zicht kan verminderen.

Het centrale gedeelte heeft een groot aantal lampen die 24 uur per dag, 7 dagen per week moeten branden, waardoor ze een enorme energieverbruiker in de tunnel vormen. Als er traditionele hogedruk-natriumlampen of inefficiënte ledlampen zouden worden gebruikt, zouden de elektriciteitskosten astronomisch hoog zijn.

Monotone verlichting en afgesloten ruimtes kunnen bij bestuurders gemakkelijk leiden tot visuele vermoeidheid, verminderde concentratie en een langere reactietijd, wat vooral in lange tunnels merkbaar is.

Het grote aantal lampen verlengt de onderhoudstijd en verhoogt de kans op storingen. Defecte lampen zijn traditioneel moeilijk, of zelfs onmogelijk, tijdig te detecteren. Onderhoud vereist gedeeltelijke wegafsluitingen, wat de operationele risico's vergroot.

Dit is het grootste en gevaarlijkste pijnpunt bij het verlaten van de tunnel. Op het moment dat een bestuurder de tunnel uitrijdt, is de uitgang als een extreem helder "wit gat". De intense schittering zorgt ervoor dat het zicht van de bestuurder tijdelijk wazig wordt, waardoor zijn of haar gezichtsvermogen wordt aangetast.

In zeldzame gevallen, wanneer de verlichting bij de uitgang te fel is en de verbinding met de buitenverlichting niet natuurlijk is, kan de bestuurder, door visuele persistentie, bij het snel passeren van de tunnel de indruk krijgen dat de tunnelingang na het verlaten ervan een zwart kader vormt. Dit wordt het "zwartkadereffect" genoemd. Hoewel het niet vaak voorkomt, kan het ook het zicht belemmeren.

De felle verlichting die overdag voor de uitgang van de tunnel is ontworpen, kan 's nachts, bij zonsopgang of zonsondergang te fel zijn. Dit leidt tot een aanzienlijk energieverbruik wanneer dit niet nodig is. Bovendien is de tunnel donker en wordt de te felle verlichting van de uitgang zelf een "wit gat", wat ook ongemak en verblinding voor bestuurders kan veroorzaken.